İyot

53
I
Grup
17
Periyot
5
Blok
p
Protonlar
Elektronlar
Nötronlar
53
53
74
Temel Özellikleri
Atom numarası
53
Atom ağırlığı
126,90447
Kütle Numarası
127
Kategori
Halojenler
Renk
Salamura grisi
Radyoaktif
Hayir
Yunanca menekşe anlamına gelen iodes kelimesinden
Kristal yapısı
Taban merkezli ortorombik
Tarihi
İyot, 1811 yılında Fransız kimyager Bernard Courtois tarafından keşfedildi.

Deniz yosununun ekstraksiyonundan elde edilen sıvıyı sülfürik asitle işleyerek mor renkli bir buhar oluşturdu.

1812 yılında Joseph Louis Gay-Lussac, iyodun bir element olduğunu ve klorla kimyasal ilişkisini gösterdi.
Enerji seviyesi başına Elektronlar
2, 8, 18, 18, 7
Elektron dizilimi
[Kr] 4d10 5s2 5p5
I
Kelp, 18. ve 19. yüzyıllarda doğal iyodun ana kaynağıydı
Fiziksel Özellikleri
Faz
Katı
Yoğunluk
4,93 g/cm3
Ergime noktası
386,85 K | 113,7 °C | 236,66 °F
Kaynama noktası
457,4 K | 184,25 °C | 363,65 °F
Ergime ısısı
7,76 kJ/mol
Buharlaşma ısısı
20,9 kJ/mol
Isı kapasitesi
0,214 J/g·K
Dünya kabuğundaki bulunulabilirliği
0,000049%
Evrendeki bulunulabilirliği
1×10-7%
Saf
Resim kaynağı: Images-of-elements
Saf kristal iyot
CAS Numarası
7553-56-2
PubChem CID Numarası
807
Atom Özellikleri
Atom yarıçapı
140 pm
Kovalent yarıçapı
139 pm
Elektronegatifliği
2,66 (Pauling ölçeği)
İyonlaşma enerjisi
10,4513 eV
Atomik Hacim
25,74 cm3/mol
Isıl iletkenlik
0,00449 W/cm·K
Yükseltgenme seviyeleri
-1, 1, 3, 5, 7
Uygulamalar
İyot bileşikleri, organik kimyada önemli ve tıpta çok kullanışlıdır.

Potasyum iyodür ve iyodun alkol içindeki çözeltisi, dış yaraları dezenfekte etmek için kullanılır.

Gümüş iyodür, geleneksel fotoğraf filminin temel bileşenidir.

Tiroid hastalığını önlemek için sofra tuzuna iyot eklenir.
Elemental iyot ağızdan alındığında toksiktir
İzotoplar
Kararlı izotoplar
127I
Kararsız izotoplar
108I, 109I, 110I, 111I, 112I, 113I, 114I, 115I, 116I, 117I, 118I, 119I, 120I, 121I, 122I, 123I, 124I, 125I, 126I, 128I, 129I, 130I, 131I, 132I, 133I, 134I, 135I, 136I, 137I, 138I, 139I, 140I, 141I, 142I, 143I, 144I